Ergens op een hoek van de Onderstraat in Gent, een oude stad in het hart van België, waar geschiedenis en stilte elkaar nog aankijken, staat een galerij met hoge ramen die ’s avonds warm oplichten tegen het donker. Wie er voorbij wandelt, kan het niet helpen eraan te denken: Nighthawks van Edward Hopper, maar zonder het gevoel van afgesneden zijn. Hier, in dit hoekpand, is er geen eenzaamheid, maar verstilling. Geen leegte, maar ruimte. Het is het domein van Serge Renson.

Renson werd geboren in Gent, maar zijn blik werd gevormd aan de rand van de Noordzee, daar waar het land niet eindigt maar zich opent. Een jeugd van wind en stilte, van eindeloze lijnen en veranderend licht. Hij groeide op aan de Belgische kust, maar zijn wandelingen voerden hem verder, zuidwaarts langs de Noord-Franse kliffen, waar het kalk afbrokkelt en de horizon nog breder lijkt. Die kusten, ruw, geaderd, van een onmiskenbare lichamelijkheid , zijn nooit ver weg in zijn werk. En ook de onmiddellijke omgeving, het land rondom hem, kruipt binnen in zijn doeken: schemerende poldervlakten, vochtiggroene velden, luchten, randen van wegen en horizonten. Hij schildert niet wat hij ziet, maar wat blijft hangen als je de ogen sluit.

Zijn schilderijen zijn landschappen, maar nooit letterlijk. Ze zijn evenveel geheugen als waarneming. Semi-abstract, noemen sommigen het, alsof het werk ergens halverwege is blijven hangen tussen zicht en gevoel. Je herkent er lijnen in, ritmes, kleuren die je zelf ooit zag, of dacht te zien. Rensons landschappen zijn als dromen die zich houden aan een geometrie die niemand helemaal begrijpt.

Hij werkt op doek, soms op papier. Elk werk is een compositie die tot het uiterste is teruggebracht. Wat je ziet is het resultaat van weglaten, zoeken, herschikken. Een evenwicht dat alleen bestaat als het onzichtbare ook klopt. De kleuren zijn zorgvuldig, nooit gratuit. Ze vormen combinaties die niet opvallen, maar blijven hangen. Alsof het doek zélf ademhaalt.

Serge Renson is geen verteller. Hij gelooft niet in de begeleidende tekst, het verklarende bordje. ‘Een goed schilderij spreekt voor zichzelf,’ zegt hij, en dan zwijgt hij. Het is geen pose, geen strategie, maar een overtuiging. De schilder moet zwijgen, omdat het beeld al spreekt. Wat het zegt, hangt af van wie kijkt.

De galerij in de Onderstraat, die hij samen met Luc Meertens oprichtte, een bondgenoot in kunst en oog, is een plek waar tijd anders beweegt. Regelmatig toont Renson er eigen werk, maar even vaak laat hij het over aan anderen. Kunstenaars die hij bewondert, die raken aan dezelfde gevoeligheid voor ruimte, kleur, compositie. De tentoonstellingen wisselen, maar de sfeer blijft: ingetogen, precies, helder als een ademtocht in de winter.

Wat Renson maakt, is geen kunst van spektakel of statement. Zijn schilderijen vragen niet om aandacht, ze eisen stilte. Ze nodigen uit tot kijken, en dan tot blijven kijken. Totdat je merkt dat je zelf bent verdwenen, of juist even helemaal aanwezig bent, in het hier, het nu, het beeld.

Zijn werk is een plaats. Geen exacte locatie, geen kaartcoördinaat. Maar een mentale ruimte waarin kust, lucht, aarde en licht samenkomen. Alles zindert onder het oppervlak. Het werk reist met je mee, als een landschap dat achter je ogen is blijven hangen.

Zoals Hopper licht geeft aan de eenzamen, zo geeft Renson ruimte aan de verstillingen van het bestaan. Hij toont niet de mens, maar de plek waar de mens net is weggegaan. Wat achterblijft is geen leegte, maar mogelijkheid.

In het midden van die mogelijkheid, die stilte, dat licht, staat het schilderij. Zonder uitleg. Zonder uitleg nodig te hebben.

About Serge Renson-Art

ADRES

CONTACT

Join our mailing list